24-12-2010 Bezoek Monica en Roos aan Brunapeg (8-21 december 2010)

Ter gelegenheid van het huwelijk van het hoofd (headmistress) van de Primary School met een van de leraren zijn we twee weken lang in Zimbabwe geweest. We hebben heel veel kunnen doen aan ons Stichtingsdoel: het geven van ondersteuning aan de scholen van Brunapeg.

Hadden we aanvankelijk twee scholen te ondersteunen (de Primary School van de Missiepost en de vlakbij gelegen Secondary Sangulube School), nu hebben we onze aandacht uitgebreid tot twee Primary Scholen, die ook tot Brunapeg behoren, maar wat verder weg liggen (ongeveer 6 km). De vier scholen krijgen in de toekomst globaal gesproken een gelijk bedrag aan hulp. Die hulp bestaat uit  een proteïnerijke drank voor alle schoolkinderen en aanvullende hulp voor zogenaamde OVC’s = Orphans & Vulnerable Children. Dit zijn in hun ontwikkeling bedreigde kinderen.

Het is goed, dat we een bezoek hebben gebracht.
Want alles bleek niet goed te verlopen. Het merendeel van de lokalen van de missieschool was vuil en wanordelijk, met gaten in het dak en in de vloer. Hoog tijd voor het Aartsbisdom in Bulawayo om eens poolshoogte te komen nemen en verbeteringen aan te brengen.
Maar ook andere onregelmatigheden hebben we kunnen wegwerken. Ja, we hopen door onze maatregelen heel wat problemen te hebben kunnen oplossen.
Zo kwamen onze berichten niet bij de juiste personen aan.
Vertegenwoordigers van het School Development Committee is nu gevraagd om onze berichten in ontvangst te nemen en bij de juiste instanties af te leveren. Ook zullen zij ervoor zorgen dat wij van de vier scholen rapportages krijgen over de besteding van door ons overgemaakte geldbedragen.

De bruiloft in Empandeni – de oudste en grootste Missiepost van Zimbabwe – was een groot feest. Eerst was er een mooie en indrukwekkende viering met heel veel mooi Afrikaans gezang. Bij de ekhaya (huisje met terrein eromheen) van de bruid gaat het aan de gang. Er waren twee feesttenten.  Meer dan tweehonderd gasten kregen een maaltijd, die bestond uit sadsa (de nationale maïspap), kippen-, geitenvlees en een saus van gestoofde groenten.  Bij het aanbieden van de cadeaus werd er veel gedanst en gezongen en als klapstuk werden er door een dansgroep Zulu-dansen uitgevoerd, van de stam van de Ndebele’s, waartoe bruid en bruidegom behoren.

Het waren twee enerverende weken met heel veel gesprekken en bezoekjes aan onze projecten, zoals het waterproject dat bijna klaar is.

Ook bezochten we de nieuwe scholen die zich presenteerden en de scholen die we al ondersteunen.
De School voor Verpleegkundigen konden we blij maken met kantoorbehoeften en een nieuw fornuis.
Het ziekenhuis, waar we een rondleiding kregen was indrukwekkend schoon en de nurses vrolijk en hard werkend. Hier kon Roos weer een grote tas babykleertjes, door allerlei lieve Nederlandse dames gebreid, overdragen aan het hoofd van de kinderafdeling voor de allerarmsten.

Ook bezochten we allerlei contactpersonen om zoveel mogelijk -vaak gevoelige -informatie te verzamelen. We hebben er weer heel veel van opgestoken en verschillende projecten kunnen bijstellen en nieuwe verbeteringen kunnen plannen. Het was bepaald geen vakantie maar geeft ons allemaal wel nieuwe energie in het samenwerken!